Zuid-Afrika in een rugzak
Zuid-Afrika in een rugzak
Dolf de Vries - de bekende acteur en schrijver - reist altijd op zijn eigen manier: met een rugzak, per trein, boot, bus en fiets. Hij vermijdt de platgereden paden en komt dus altijd thuis met een rugzak vol opwindende tips, feiten en wetenswaardigheden.
Ook Zuid-Afrika blijkt nog vele nieuwe en spannende kanten te hebben, waarover je weinig terugvindt in andere boeken. Hij schrijft hierover op een wijze die hem tot een van de meest geliefde schrijvers van deze tijd maakt.
Het boek 'Zuid Afrika in een rugzak' is nu in de winkel verkrijgbaar.
Fragment uit "Zuid-Afrika in een rugzak"
Ik weet zeker dat ik er nooit genoeg van zal krijgen!
Wat we vanmorgen hebben meegemaakt… we hebben het nu aan wie het maar horen wilde verteld en nog ben ik het niet kwijt.
Om zes uur zitten we al in de landrover.
Het is nog lekker fris en ik voel me veertig jaar jonger, amper een week getrouwd, ik heb nog weinig verpest in het leven en ik zit ik in het duister, dat tropen-snel licht wordt, te turen. Niet eens zozeer met de behoefte een dier te zien, meer om de sfeer van de bush in alle vroegte op me in te laten werken. Alles is van me afgevallen, ik heb geen verleden en geen toekomst. In ongekende ontspannen toestand, waarin zelfs het denken van me af is genomen, adem ik bewust de lucht in en kijk ik bewust naar bomen, struiken, kronkelpaadjes en in de verte wakker geworden heuvels. Iedereen zwijgt, het Duitse gezin achter mij, Darrell achter het stuur, Allison op zijn bankje en Lout naast mij. Behalve Lout kende ik niet een van de mensen om mij heen en toch zijn ze me vertrouwd en maakt de wetenschap dat zij voelen wat ik nu voel, hen tot mensen die voorbestemd waren mijn pad te kruisen. Dat is klinkklare nonsens, morgen of overmorgen gaan we uit elkaar zonder dat we meer van elkaar weten dan dat de vader van het gezin tandarts is en dat hij weet dat ik van tijd tot tijd iets opschrijf, dus dat zal wel ergens voor zijn, maar vanmorgen zitten we in dezelfde landrover en onze hersens houden zich met maar één ding bezig: wat hoor ik- wat zie ik?
Zo voor me uit mijmerend heb ik het eerst niet in de gaten.
Dan hoor ik het geluid... en dat geluid zal ik blijven horen. Nog nooit in mijn leven heb ik geluid gehoord waar zo'n dreiging van uitging. Het is alsof er razendsnel met stokjes waar een doek omheen zit op de grond wordt geslagen, een roffel die net niet sneller dan het geluid dichterbij komt en voorbij is. “Een cheetah,” zegt Darrell zachtjes. Ik kijk naar Allison die onbeweeglijk op z'n stoeltje zit, een hand op de motorkap. Darrell rijdt de landrover voorzichtig het pad af en Allison komt naast hem zitten. “Hij zit achter een impala aan", gaat Darrell door, “ cheetahs kunnen een snelheid halen van 120 km per uur. Dat houden ze niet lang vol en na die krachtsinspanning moeten ze het twee uur heel kalm aan doen. Ik denk dat ze zo terug zal komen want links van ons komen twee jonge cheetahs uit de struiken. Die zitten achter een nyala (vrij zeldzaam soort van antilope) aan, iets naar rechts, ziet iedereen ‘m?, hij heeft zich vastgewerkt in de struiken en bloedt uit een wond boven z'n rechteroog. Zijn linkeroog is blind.”
Daar zit ik, geboren en getogen in een stad, en een cheetah is op topsnelheid langs me gevlogen, ik kijk naar twee jonge cheetahs en in een struik vecht een nyala voor z'n leven! Dat alles in minder dan een minuut. ............
Slot.
Over een uur vertrekken we.
Vanuit Capetown vliegen we weg uit Zuid-Afrika.
Toen we drieënhalve maand geleden aankwamen spraken we over Kaapstad, nu over Capetown. Gek is dat.
Nog 12 uur en we lopen op Heathrow. Als we onze aansluiting niet missen landen we een goed uur later op Schiphol. En als onze bagage er is en we geen uur hoeven te wachten en als er geen file is zijn we voor we het weten thuis. Eén dag zal alles nieuw zijn, dan zal het zijn of we nooit zijn weggeweest.
Dan komen de vragen.
Hebben we goed gereisd?
Hebben we ons niet te veel laten meeslepen?
De zwarten niet blank gekleurd en de blanken niet zwart?
Helpt het als ik dit boek schrijf voor die blanke jongetjes uit Queenstown, die me vertellen dat ze na hun schooltijd Zuid-Afrika voorgoed willen verlaten omdat ze niet geloven dat er een toekomst ligt in het land van hun voorouders?
Helpt het als ik dit boek schrijf voor dat naamloze zwarte jongetje in Loteni, op blote voeten op weg naar school, twee uur heen, twee uur terug, die mij vertelt dat hij zo blij is dat hij naar school kan.
Helpt het als ik denk aan onze laatste avond in Zuid-Afrika, in Bontebok Nationaal Park, waar we alleen kamperen en vanuit onze camper stil van bewondering kijken hoe de zon langzaam ondergaat en nog heel even het wondermooie landschap van dit vaak ontroerend mooie land aanstrijkt?
Passen alle ervaringen in een rugzak?
Helpt het als ik tijdens het schrijven blijf denken aan wat ik de hele reis gedacht heb: het móét goed gaan met dit land?
Lezersreactie
"Ik weet niet waar ik meer van geniet in de rugzak serie: de beschrijving van het reizen of de beschrijving van de echtelijke conversaties tijdens het reizen. Spreekt mij heel erg aan."E van Gelderen uit somerset, Zuid Afrika.
