Australië in een rugzak
Australië in een rugzak
Vier keer ging Dolf de Vries naar Australië. De eerste keer, begin jaren zeventig, dacht hij: ”dat is eens maar nooit weer, hoe kom ik zo snel mogelijk weg.” De tweede keer trad hij op voor emigranten en intrigeerde het land hem. Jaren later kwam hij terug voor de derde keer en raakte hij in de ban. Aan het eind van de vierde reis was hij er graag gebleven, zo was hij naar het land toegegroeid. Diep onder de indruk van de natuur, de oorspronkelijke bewoners en de bewoners van nu, schrijft hij indringend en eerlijk over dit onmetelijke land. Dat de lezers zijn boek waarderen blijkt wel uit de verkoopcijfers. In zes maanden tijd werden reeds 30.000 exemplaren verkocht.
Gerrit Jan Zwier in de Leeuwarder Courant: “Dolf de Vries is meestal een aangenaam causeur, die zijn fantasie graag loslaat op allerlei dagelijkse gebeurtenissen. Neem een mooie zin als deze: “We gaan op een bankje zitten, tegenover ons hangen een paar drugsverslaafden, vijandig naar ons turend omdat wij hen doen denken aan hun ouders die immers overal de schuld van zijn.”
Lezersreactie
Uw kalme humor en uw belangstelling voor de Aborigines heeft ons bijzonder getroffen. Uw scherpe waarnemingsvermogen en analytisch denken was mooi om te lezen. Voeg daarbij uw leuke woordspelingen en u heeft, in een notedop, alles wat wij zo fraai vonden in uw boek.
H.P.M.F. Beek
Vandaag heb ik "Australië in een rugzak uitgelezen en het is werkelijk een prachtig boek. Ik ben van plan meer boeken van u aan te schaffen want ze lezen heerlijk weg. Mijn complimenten! !
Claudia van B.
Beste Dolf,
Je (ik hoop dat ik je mag zeggen) kent mij niet en daarom zal ik me bij deze even voorstellen; Ik heet Crispijn G. en woon in Amsterdam en ben voor 4½ maand op reis door Australië en Nieuw-Zeeland waarvan ik er nu één maand op heb zitten waarin ik in Sydney verbleven ben en de stad wat beter heb geprobeerd te leren kennen. Ik schrijf je deze kaart omdat ik nu op de helft van je boek "Australië in een rugzak" ben en ik moest gewoon even vertellen dat ik nu al genoten heb voor een heel boek. Het is heel mooi om beschrijvingen te herkennen.
Klasse gewoon!
Ps. Ik ben de 25ste om 03.30 uur opgestaan voor de Anzac herdenking op Martins Place
